Veste Verlicht

De Vesten in Goes bestaan dit jaar 600 jaar. Goede reden voor een feestje. Dat vonden de mensen van Rondom de Stenen Brug, de mensen rondom de Stenen Brug 😉 en StichtLicht ook. 

Zie daar: Veste Verlicht!

Een heus lichtfestival rondom de Oostvest. Het was zó mooi! En goed bezocht! En wat een fijne sfeer!

Natuurlijk waren er ook bewegende dingen. De paraplu’s waren bijvoorbeeld geweldig. Helaas kan ik hier geen filmpje plaatsen. 

Hopelijk krijgt dit festival een vervolg!

Technisch

De kachel doet het niet. 

Aan boord dan.

Afgelopen herfst stopte hij er ineens mee. Heel handig aan het begin van het koude seizoen. 

Nu ligt de boot weer in het water en is het gemakkelijker om er aan te klussen. In elk geval hoef ik nu niet voor elk stuk gereedschap wat niet aan boord blijkt te liggen een ladder op en af. Dat is namelijk echt niet mijn hobby. 

Dinsdag toog ik vol goede moed en met de gereedschapskist naar de boot. Ik klom in de bakskist* en begon mijn studie. Het duurde even voordat ik had uitgevogeld hoe alle levenslijnen van de kachel (stroom, stroom naar het schakelpaneel, brandstoftoevoer, brandstofterugvoer) los konden. Op de juiste manier dan hè, losknippen was geen optie. 

Uiteindelijk kon ik de kachel uit de boot halen. Voor de liefhebbers: een Wallas 2400. Een petroleumkachel, die voor de verwarring op paraffine-olie brandt. 

Hoe dan ook: kachel mee naar huis, uit elkaar gehaald, schoongemaakt, teruggebracht. 

Niks. 

Hmm…

Vandaag dus poging twee. 

Kachel uit de boot (in minder dan de helft van de tijd van dinsdag) en nu helemaal uit elkaar. Dat ziet er dan ongeveer zo uit. Terwijl het begin- (en hopelijk straks ook weer het eind-)stadium ongeveer dit was:  Hier mist slechts de rechterzijkant en de onderste beschermkap. 

Ik vond nu in elk geval dingen die duidelijk niet meer op hun hoogtepunt waren:  Consultatie met Brr leverde de benaming op: gloeispiraal. Best handig als je een nieuwe wilt bestellen. (‘Ik wil graag een nieuw dingetje voor mijn kachel.’ ‘Wat voor dingetje?’ ‘Ja, nou, zo’n ronde.’ Nee, dat werkt…)

Het is overigens niet waarschijnlijk dat dit de problemen veroorzaakte, maar omdat het ding toen ik het neerlegde in zoveel stukjes uit elkaar viel dat ik het nooit meer terug erin krijg leek het me beter een nieuwe te bestellen. 

Het lijkt erop dat dit de boosdoener is. De pomp. Ik had m graag verder bekeken, maar deze zit hurfterproof (of in elk geval K:)dootje-proof) in elkaar. Uit de symptomen die ik aan diverse mensen beschreef maken de deskundigen allemaal op dat de pomp stuk is. Dus ook daarvan bestelde ik een nieuwe. 

Als het meezit is volgende week alles binnen. 

Dan volgt de echte uitdaging. Alles er weer in zien te friemelen…

Wordt vervolgd!

(Ja, ik vind het leuk. Ja, ik ben een alfa-meisje. Maar een beetje priegelen is aan mij wel besteed.)
*de bakskist is een soort inpandig schuurtje. Of een kelder. Hoe je het noemen wilt. Een grote bak waar je heel veel spullen in kunt bewaren. Bij ons hangt de kachel daar ook in. Prima bereikbaar, omdat de bakskist groot genoeg is om in te kunnen zitten met ook nog voldoende werkruimte om je heen. Als hij niet vol spullen ligt natuurlijk, maar dat is nog niet het geval gelukkig. 

Waka Waka

Watte?

Ik kocht vorige week het boek ‘Dit is een goede gids’ van Marieke Eyskoot. 


Een boek dat allerlei tips en initiatieven voor en over duurzaam/duurzamer leven bij elkaar zet. Ik heb het nog niet uit, maar wat ik tot nu toe las was in elk geval interessant. Ook fijn om te constateren: zo heel slecht doe ik het niet, qua duurzaam leven. 

Natuurlijk kan het altijd beter. Een van de initiatieven die in het boek aandacht krijgen (terecht!) is WakaWaka. WakaWaka maakt duurzame producten op zonne-energie. 

Op de boot hebben we al een Little Sun, een lampje op zonne-energie van een soortgelijk initiatief. 

Vorige week bestelde ik een WakaWaka Power, een zaklamp en oplader voor bijvoorbeeld je telefoon, op zonne-energie. 

Gisteren werd hij bezorgd. Ik schreef al eens eerder dat ik een zwak heb voor mooie verpakkingen. Nou, ik kon mijn hart ophalen!

De verzenddoos.

De verpakking zelf: een soort boek. 



Meteen in de zon natuurlijk!

 Bonus: zelf uitzoeken aan welk project je een WakaWaka doneert. 

Inmiddels laadde ik mijn telefoon op met de WakaWaka (dat ging prima) en staat hij nu naast me op mijn bureau. Achter het raam op deze grijze dag laadt hij toch op. Niet zo snel als gisteren buiten in de felle zon uiteraard, maar hij laadt wel. Leuk!

Joe

Joechei! 

Mooi weer, zomertijd en nog zo wat: alle reden om Joe uit zijn winterslaap te wekken. Hij stond immers al sinds 31 december te niksen.

De eerste rooksignalen van het seizoen…
Het eerste record ‘kurkschieten’ is ook gezet: tot boven de nok van het huis. Wel met puntenaftrek vanwege een startniveau ter hoogte van de bril van Yep, in plaats van ter hoogte van het tafelblad van de tuintafel. Maar het smaakte er niet minder om. 
Meneer K:)dootje grilde, hoewel hij voor de eerste keer zo’n groot stuk vlees klaarmaakte op de barbecue, zeer kundig een mooie entrecote. 

Met de salade van Lies, wat brood en aardappeltjes hadden we een zeer smakelijke maaltijd. 

Met als decadent toetje ijs met zeer seizoensvreemde maar heerlijke frambozen. 

Wat een leven…

Te water!

Plons!

O, wacht. Daar is het nog te koud voor. 

Maleachi ging al wel, die kan daar tegen. Afgelopen dinsdag.

Eerst nog even poetsen.
Manoeuvreren op de centimeter: onze havenmeesters zijn erin getraind. 
Stukje rijden. (Wat een ding is het zo toch!)

Even wachten tot de kraan vrij is. (Groot!!)

Jaaaa!

De 7000 kg hebben indruk gemaakt op het balkje…

Hmmm…
Het naar de box varen (en erin ook, overigens) ging goed, dus: ankerbier! 😉

Laat het seizoen maar beginnen!

Leeg

Vandaag een jaar geleden lieten we papa gaan. 

Vandaag een jaar geleden zaten we voor het laatst met z’n allen samen. 

Vandaag een jaar geleden zei hij voor het laatst dat hij trots op ons was. 

Vandaag een jaar geleden begon een leeg jaar. 

Vandaag begint een nieuw jaar. Dat hij trots op ons is hoor ik hem nog elke dag zeggen. Hopelijk nog heel veel jaar. 

Maar het blijft leeg…

Drempel

Het is mode zoveel mogelijk drempels te slechten. 

Dus lieten wij afgelopen week een nieuwe leggen. 

Eerst zaagde de aannemer (Bouwbedrijf Van Loo) stukken uit mijn huis.  Beetje tochtig wel…

Hoopgevend!

En het past. 

Toen ik weg moest was het al bijna klaar. Inmiddels zelfs helemaal. Nu moet er alleen nog een kwast verf overheen. 

Binnenkort komt de tuinmeneer om het terras opnieuw te straten. En dan wel zo dat de dorpel van de tuindeuren niet meer zijn adem hoeft in te houden om er überhaupt tussen te passen. Wat de oorzaak van het vergaan van de vorig was. Wie kan er nou jaren zijn adem inhouden zonder problemen?