Hardstikke illegaal

Ik had net een lichtelijk verontwaardigde postbode aan de deur.

Of ik wel wist dat vuurwerk via de post versturen ‘hárdstikke illegaal’ is. O, en of ik die eekhoornknijper echt heel erg nodig had?

Vuurwerk? Eekhoornknijper?

Ik kreeg een enveloppakketje met zo te voelen weinig samenhang in mijn handen geduwd en daar kon ik het mee doen, qua uitleg.

Enig deskundig sloopwerk onthulde dit:

Ah! Pic*-post!! Jeeeej!

Natuurlijk heb ik dat allemaal zelf nodig! Heel erg zelfs!

En, beste postbode, wil je over dat vuurwerk gaan klagen bij de verzender? ’t Is een klein eindje fietsen, maar je krijgt vast thee.

Dankie pic! Je bent de beste, uiteraard. (Niet naast je pantertoffels gaan lopen!)

*partner in crime. Lang verhaal, de kortste samenvatting is: twitter.

Disclaimer: natúúrlijk had de postbode mijn pakje niet open gemaakt! Wat dachten jullie?

Advertenties

Experimenteten

Afgelopen zondag gingen Meneer en ik barbecueën. Dat doen we wel vaker, dus is dat weinig nieuwswaardig.

De afgelopen maanden hebben we wel een aantal nieuwe recepten geprobeerd / bedacht, waardoor we nu vrijwel de hele maaltijd op de barbecue (kunnen) klaarmaken.

Gegrilde groente is natuurlijk niet echt avontuurlijk, evenmin als gepofte aardappels dat zijn.

Gepofte bietjes met knoflook, daarna verwerkt tot salade, eventueel met geitenkaas of fèta en rucola is wel wat avontuurlijker. Salade van op de kolen geblakerde paprika’s is heel niet vervelend.

Qua vlees was het nog redelijk standaard, vonden wij. Maar afgelopen zondag bedacht ik nieuwe marinade voor de kip: limoncello, (gedroogde) rode peper, olijfolie en zout. Minimaal een half uur marineren. Jum!

En we maakten al verschillende keren ‘in appelcider gemarineerde zalm met bosui op cederhout’. Nu probeerden we kabeljauwfilet met hete tomatenjam op cederhout.

Het kan nog wat meer zout hebben, maar ook dit experiment was geslaagd.

Het ziet er leuk uit hoor, limoncello, maar lekker vind ik het niet…

Broodzakken

Een paar weken geleden schreef ik over bijenwasdoeken. Inmiddels maakte ik er ook een paar voor Mams en Lies. En waarschijnlijk maak ik er binnenkort nog een paar extra voor onszelf. Het bevalt me goed als alternatief voor plastic- of aluminiumfolie.

Toen ik de stof voor de bijenwasdoeken zocht kwam ik ook nog een ander lapje tegen. Het duurde even voor het ervan kwam, maar inmiddels maakte ik daar broodzakken van:

Drie grote (ca. 50 x 35 cm) en twee kleinere (ca. 30 x 20 cm).

De dame bij de bakker vond het geen probleem mijn brood daarin in te pakken in plaats van in plastic. Gelukkig. 😊

Ziet er gezellig uit zo, toch?

De hele broden zitten inmiddels in de vriezer, de kleine broodjes ga ik zo opeten met mijn lunchdate.

Bijenwasdoek

Sinds een paar weken hebben we in onze gemeente een nieuw systeem voor de vuilnis: diftar. Dat houdt in ons geval in dat je betaalt voor elke keer dat je grijze bak wordt geleegd. De groene bak kun je onbeperkt laten legen, de papierbak ook. Plastic, glas en textiel moet je zelf wegbrengen naar ondergrondse containers.

De uitdaging is natuurlijk om de grijze bak zo weinig mogelijk te laten legen. Niet door hem zo vol mogelijk te proppen, maar door zo weinig mogelijk restafval te produceren. Meneer K:)dootje en ik scheiden heel keurig ons afval. We hebben dan ook al weinig restafval. Het grootste volume is denk ik het afval uit de bak van Groentekat. Hoe dan ook, we streven ernaar niet meer dan vijf keer per jaar (daarvoor betaal je sowieso) de grijze bak aan de straat te zetten.

Qua restafval gaat het wel goedkomen denk ik. Met het gft kunnen we ook goed uit de voeten: ofwel in de eigen compostton (gratis af te halen bij de gemeente trouwens) ofwel in de groene bak. Dat glas in de glasbak gaat is vanzelfsprekend. Vind ik 😉

Waar ik me wel aan erger is de hoeveelheid plastic afval. Het lukt slecht om dat te verminderen. Vanaf vandaag wordt het als het goed is toch een klein beetje minder, want ik maakte bijenwasdoeken. Die kunnen we gebruiken om dingen af te dekken, waar we tot nu huishoudfolie of aluminiumfolie gebruikten.

Ik had er al vaker over gelezen maar nog niet eerder tijd gemaakt om ze te maken. Nu zocht (en vond) ik een beschrijving, kocht ik was en jojoba-olie en kliederde de keuken en mezelf onder. Nou ja, niet helemaal, maar het schoonmaken is wel een lastig klusje…

Benodigdheden.

Au bain marie verwarmen. Stof eerst voorverwarmen en daarna de gesmolten was erover smeren. Na even in de oven, en een keer omdraaien: drogen, klaar!Paar keer herhalen: setje!En dan dus opruimen en schoonmaken…

Ik maakte een grote en vijf kleine doeken. En heb nog was genoeg voor allerlei andere formaten en vormen, maar daar begin ik pas aan als we in het gebruik merken waar we behoefte aan hebben.

Hopelijk gaat de rol huishoudfolie nu een eeuwigheid mee!

Achterbank

Een paar jaar geleden lieten we het terras achterin de tuin opnieuw straten en er een prieel overheen zetten. Vorig jaar is daar een afdak van gemaakt.

Een paar weken geleden kocht ik een hoekbank voor op het terras. Het in elkaar zetten was even gedoe, maar met hulp van mams en een boormachine werd het toch de bedoelde bank.

Hij moet nog wat verder in de hoek, maar dan moet het haardhout eerst verplaatst. Voorlopig staat de bank hier ook prima.

Tafeltje weer terug, struik uit de tuin erop: heerlijk!

En het uitzicht vanuit de nieuwe achterkamer is ook erg leuk:

Voor mijn verjaardag kreeg ik een tijdje geleden wolletjes in allerlei vrolijke kleurtjes. Ik had al bedacht dat dat een kussen voor de tuinbank werd voordat de bank er was, en was er ook alvast aan begonnen.

Gisteren haakte ik het af, vandaag het binnenkussen erin: tadaaa!

Inmiddels is de achterbank zo’n beetje mijn nieuwe woonplek geworden…

Weelderig

Een tijd geleden attendeerde Lies me op de shampoo-bars van Lush. Shampoo in vaste vorm, zonder of met heel weinig chemische bestanddelen en zonder microplastic. Bijkomend voordeel zijn het formaat en de levensduur van de ‘tabletten’.

Ik keek een paar keer rond op de site en bestelde uiteindelijk niet alleen shampoo, maar ook tandpasta (ook tabletjes), gezichtscrème, scheerzeep en handcrème. Zo weinig mogelijk chemische bestanddelen, geen plastic en weinig verpakking: mij staat het wel aan.

De bestelling kwam in een doos met allemaal vakjes (daar heb ik altijd een zwak voor), gevuld met vulchips. Geen plastic, maar composteerbaar.

Ik heb niet eerst alle oude shampoo en crème opgemaakt, ik was te nieuwsgierig. Toen na een tijdje haarwassen met de nieuwe shampoo en smeren met de nieuwe gezichtscrème bleek dat een vervelende uitslag in mijn gezicht nu echt verdween heb ik alle andere ‘oude’ dingen ook aan de kant gezet.

Inmiddels heb ik een hele collectie, van shampoo tot zonnebrand en van deodorant (ook in vaste vorm, niet op de foto) tot tandpasta. Allemaal weelderig! 😉

Tuinfakkels zijn héél gevaarlijk

We gingen barbecueën bij Lies en Yep op de volkstuin. Het was hoog tijd het seizoen daar te openen.

Het was fris, maar het uitzicht en het licht waren geweldig. Evenals het eten.

Toen de zon onderging koelde het nog wat verder af.

Lies en Yep beschikken op hun datsja nu over een riante villa*, dus zetten we de stoelen binnen en dronken we daar koffie.

De tuinfakkels bleven natuurlijk buiten.

Op enig moment ontwaarde Meneer K:)dootje gerommel bij de ingang van de datsja. Yep stoof naar buiten en kwam terug met een…

…politieagent. Die wat ongemakkelijk keek en stamelde: ‘o… … een túinfakkel… eh… de brandweer is onderweg….’

Hij wilde niks drinken, wél een legitimatiebewijs zien en toen weer snel terug het hele volkstuincomplex over naar zijn auto.

Op de p2000-meldingensite zagen we dat inderdaad de brandweer was gealarmeerd. Voor wat dus onze tuinfakkel bleek. Héél gevaarlijk, die dingen.

*echt waar. Lees maar eens een makelaarskrantje.