Thumbs up!

Dinsdagochtend 26 juni werd ik wakker als nieuwe voorzitter en met een zere duim. Over het verband tussen de twee bestaat nu nog steeds onduidelijkheid. 

Het worden van voorzitter had wat voeten in de aarde, of liever: op kleuren. En ook voeten van de vloer, trouwens. Twister en sumo-worstelen. Tja…

Hoe dan ook: een zere duim dus. Na twee weken had ik daar wel genoeg van, dus ging ik naar de huisarts. Die verwees me naar de fysiotherapeut met de conclusie ‘waarschijnlijk peesletsel of letsel aan een bandje in je gewricht’. 

Van de fysiotherapeut kreeg ik, na een onderzoekje waarbij haar wenkbrauwen steeds vragender gingen staan, een brace. Want wát er nou precies zeer deed was niet duidelijk. Alle bewegingen, op een of twee na, waren geen probleem. Thumbs up, dus.

Nou ja, helemaal goed was het natuurlijk niet. Na een week moest ik terug naar haar collega. De pijn was inmiddels geconcentreerd op één plek. 

De nieuwe fysiotherapeut constateerde dat mijn handen hypermobiel zijn. Voor de rest ben ik nog stijver dan een hark, dus best bijzonder. Hij dacht dat het probleem voornamelijk in het kapsel zat en omdat dat slecht doorbloed is, richtte hij de behandeling op het stimuleren van die doorbloeding. Behalve met massage deed hij dat met een ster. 

En de keer daarna met een soort elektrocutie. 

Nou ja, elektrische pulsen. 

Helaas hielp het niet. Hij vertelde me ‘ik kan niks meer voor je betekenen.’ Ik vond dat geen geruststellende mededeling. Daarop verwees hij met terug naar de huisarts, voor ontstekingsremmers. Wellicht zouden die het probleem op kunnen lossen. Want de andere zaken zouden inmiddels toch al wel effect gehad moeten hebben. 

Het was intussen nog minder dan twee weken voor het begin van de vakantie. De huisarts, een fanatieke zeiler notabene!, vroeg zich af of het wel een goed idee was dat ik met de boot op vakantie zou gaan. Wát?!

Afijn, ik kreeg diclofenac voor tien dagen en hij zou me een week later bellen voor overleg. Conclusie van dat overleg: geen verandering. Na de vakantie verder en neem voor de zekerheid nog een setje diclofenac mee. 


Na drie weken vakantie had de brace (nou ja, twee eigenlijk) in elk geval een interessant patroon gemaakt. Verder was de situatie niet verslechterd. Wat me een doorverwijzing naar het hand- en polscentrum opleverde. 

De voorlopige conclusie daar, tijdens mijn bezoek vandaag: het lijkt op letsel aan een van de bandjes aan de buitenkant van het middelste gewricht van je duim (het radiair collateraal ligament van MCP 1, voor de medici). En in combinatie met de laxiteit (dat hypermobiele. Je leert een hoop in zo’n uurtje) is dat ‘niet fijn’, aldus de behandelend mevrouw. 

Een definitieve diagnose kon ze niet stellen. Dat kan de plastisch chirurg (😳) over twee weken hopelijk wel. 

Wat de behandeling en de prognose gaan zijn is evenmin bekend. Spalk? Operatie? 

Voorlopig heb ik weer een andere spalk. Want de vorige voldeed onvoldoende. Handig, te beweeglijke duimen. Hopelijk zit hij nu wel voldoende klem. 

Hoe dan ook: ik weet inmiddels dat je, ook als je rechts bent, vrijwel overal je linkerduim bij gebruikt. En dat is dus on-handig. 

Wordt, hopelijk, vervolgd. Tot die tijd: Het gaat héél goed!

Thumbs up!

Advertenties

Spontaan idee

Terwijl ik me achter mijn bureau door een dossier ploegde bedacht ik dat de kabeljauw nog uit de vriezer moest. Voordeel van kantoor aan huis: ik liep naar de keuken en haalde de kabeljauw uit de vriezer. 

Terug achter mijn bureau ploegde ik verder. Ineens kwam het idee in me op dat we ook best bij Frascati in Willemstad zouden kunnen gaan eten. En dat Lies en Yep misschien wel mee wilden. 

Toen Meneer K:)dootje thuis was opperde ik mijn idee. Als reactie zette hij de oven weer uit en zocht zijn autosleutel. 

Enkele telefoontjes later (meer dan een half uur rijden zonder te weten of je terecht kunt is onhandig. En Lies en Yep doen (nog steeds) niet aan telepathie) waren we op weg. 

Het resultaat? 

En een heel fijne, gezellige avond. 

Joepie. 

Buiten

Door allerlei dingen was er veel ‘binnen’ in mijn hoofd. Ik was even vergeten hoe goed naar buiten gaan ook alweer helpt 😉

Gisteren ging ik wandelen en verbaasde me erover dat achter deze dijk, nu tegen de stad aan, de zee klotste. 

Oude Zeedijk, Goes

Bovenop plukte ik wat bramen, dat is altijd goed 🙂 

Vanmorgen liep ik weer ruim een uur. Heerlijk. 

Lunch op de Datsja

Lies en Yep hebben sinds een paar weken een Datsja. Met een hoofdletter. 

Er is nog heel wat werk te verzetten en het driejarenplan is inmiddels in de maak. 

Dat betekent echter niet dat je er niet nu al heerlijk kunt zitten. Om te lunchen bijvoorbeeld. 

Dat deden Lies en ik vandaag dan ook. 

Een heerlijke salade die Lies van thuis had meegenomen met een versgeplukt toetje. Zonwarme aardbeien…. O….
Wat een leven.

Een kleine vakantie tussen het tuinieren (Lies) en klussen, huishouden en werken (ik) door. 

Work-out

Als het goed is komen de tuinmeneren binnenkort ons terras opnieuw bestraten en een paadje leggen. 

We spraken met ze af dat we zelf de oude bestrating zouden weghalen. 

Van de week haalde Meneer K:)dootje al een aantal tegels weg. 

Vanmorgen deed ik ook een stukje. Vijftien tegels en een aantal rijtjes klinkers. Meer kreeg ik niet gedaan. In eerste instantie vond ik dat vrij karig. Tot ik daarnet bedacht dat ik daarmee in ongeveer een uur tijd zo’n 425 kg heb versjouwd. 


O…


Vijftien maal 28,2 kg, althans, dat zegt Google dat dit soort tegels per stuk wegen. 

Ik hoef niet meer naar de sportschool…

Veste Verlicht

De Vesten in Goes bestaan dit jaar 600 jaar. Goede reden voor een feestje. Dat vonden de mensen van Rondom de Stenen Brug, de mensen rondom de Stenen Brug 😉 en StichtLicht ook. 

Zie daar: Veste Verlicht!

Een heus lichtfestival rondom de Oostvest. Het was zó mooi! En goed bezocht! En wat een fijne sfeer!

Natuurlijk waren er ook bewegende dingen. De paraplu’s waren bijvoorbeeld geweldig. Helaas kan ik hier geen filmpje plaatsen. 

Hopelijk krijgt dit festival een vervolg!