Ietsj gesjelligsj

Vrienden gingen een weekendje naar Amsterdam. Of wij op de kippen en de kat wilden passen. Natuurlijk!

We kregen de vraag of ze voor ons nog iets mee konden brengen uit Amsjterdam.
Waarop meteen volgde dat een rondvaartboot niet doorging. Paste niet in de koffer of zoiets flauws.
Ik opperde vervolgens Johnny Jordaan maar dat werd ook afgekeurd.
Omdat die dood is. Nou en?
Het argument dat dat zo’n troep gaf vond ik dan wel weer redelijk steekhoudend.

Uiteindelijk vroegen we of ze ‘iets gezelligs’ voor ons wilden meenemen. Met Amsterdamse tongval.

Nou, dat lukte. We kregen een mysterieus tasje:
IMG_6432_2
IMG_6431_2

Daaruit kwam kunst en kitsch:
IMG_6433_2

De kunst bleek geen kunst, want al kant en klaar in de doos:
IMG_6434_2

Dus toen heb ik hem haar door de war gemaakt en weer goed gelegd.
IMG_6435_2

IMG_6436_2

En de kitsch? Die gaan we binnenkort gebruiken bij een bijzondere (en gezellige) gelegenheid in huize K:)dootje. Ik doe verslag!

Advertenties

Kwekerij in de bijkeuken

Er staat een kwekerij in onze bijkeuken.
Kijk maar:
IMG_6365_2

Wat we kweken? Witlof.
Van Lies kregen we een aantal witlofwortels, met instructie.
Die was niet erg ingewikkeld:
‘Zet de wortels in een emmer met een beetje water. Trek een vuilniszak over de emmer zodat er geen licht bij de wortels komt en zet de emmer op een warme plaats. Kijk af en toe onder de vuilniszak of er nog water in de emmer zit, zo niet, dan bijvullen. Na een paar weken kun je de witlof oogsten.’

Zo gezegd, zo gedaan.
Inmiddels hebben we keurige stronkjes op de wortels gekregen. Een beetje groenig wel, kennelijk is ons merk vuilniszakken lichtdoorlatend.
IMG_6367

Gelukkig doet dat niet af aan de smaak, de salade die we van de wit-met-groene-lof maakten was heerlijk!
IMG_6362_2

Een auto

Ik kreeg een auto van Meneer K:)dootje!

Wel een die ik zelf nog in elkaar moest zetten…

IMG_6389_2

IMG_6390_2

IMG_6392_2

Dat deed ik dus. Het was best een uitdaging, want als ik een stukje gevonden had en op zijn plaats had gepuzzeld bleek soms dat er nog een ander stukje tussen moest.

Maar uiteindelijk leverde het me toch maar mooi mijn eigen Mini Cooper op!
IMG_6394_2

Schaal 1:32, dat wel.
Ach, kniesoor die daarop let!

K:)dootje nieuwe schoenen!*

*naar: Elmo nieuwe schoenen!

Ik had jullie graag een van mijn favoriete verhaaltjes van mijn favoriete Sesamstraatfiguur laten zien, maar ik kan het niet vinden. Ik houd me aanbevolen!

In elk geval: ik ben net zo blij als Elmo.
Een tijdje geleden bedacht ik me dat mijn blauwe Dr. Martens toch echt niet meer geschikt waren voor vertoning buitenshuis. Maar ja, ze zaten wel nog steeds lekker… Ik droeg ze dus stiekem nog steeds.

Wel ging ik op zoek naar een paar nieuwe. Dat bleek niet eenvoudig. Er zijn niet zo heel veel winkels die ze verkopen, of althans geen winkels waar ik regelmatig kom. Uiteindelijk vond ik er toch een. Daar hadden ze niet meer de goede maat-kleur-combinatie, maar die zouden ze voor me bestellen.

Een week later: telefoon.
Het bestellen ging niet door. Ze konden geen losse paren bestellen.

O.

En nu?
Tegen het principe ‘koopt lokale waar, zo helpen wij elkaar’ in zocht (en vond) ik ze op internet.

En vandaag kwamen ze al!

IMG_6283.JPG

IMG_6284.JPG

IMG_6286.JPG

IMG_6285.JPG

IMG_6287.JPG

Na een paar witte, een paar groene en een paar blauwe nu dus rode! Hopelijk gaan ze net zo lang mee als de vorige paren (de blauwe had ik meer dan 10 jaar…).

Nu inlopen. Want dat is hard nodig bij deze schoenen.

Teevee Elmo dragen?

Bolusbrood

Nee, zo heet het niet echt. Officieel heet het ‘Cinnamon & caramel pull-apart loaf’.

Wat?
Nou, het brood dat ik gisteren bakte.
Welk brood?
Dit:

IMG_6270.JPG

Dit is het recept:

IMG_6269.JPG

En dat komt uit dit boek:

IMG_6280.JPG van Yvette van Boven

Het is leuk om te maken en niet heel moeilijk. Natuurlijk was ik wel wat ongeduldig…

IMG_6266.JPG

Maar het is het wachten waard: het is heerlijk! En het smaakt dus naar bolussen.

O ja. Om er een stukje af te halen moet je vooral Niet snijden. Pull-apart hè? Dus gewoon een boterhammetje eraf pellen. Erg leuk! (En maar een klein beetje kleverig…)

Wind/ter

Vandaag was de laatste wintertraining van dit jaar. Deze training geven we op onze vereniging, de WSVW, aan de wedstrijdzeilers in de leeftijd van 8 tot 18 in Optimist en Splash. Dat zijn twee typen jeugdboten. Al jaren train ik zelf de beginnende wedstrijdzeilertjes in de Optimist, de jongste groep dus. Hardstikke leuk om te doen, de kinderen zijn altijd zo enthousiast!

Vandaag sloten we een serie van vier trainingen af. De groep die ik deze trainingen had bestond uit zes zeilers. Zo jong als deze groep had ik ze nog niet eerder, de jongste was 8 jaar. En stoer dat ze zijn!

De eerste training, begin november, hadden we al veel wind, 4 tot 5 Beaufort. Dat is veel, ja. Zeker voor die kleine bootjes van de kinderen, waarin ze alles zelf moeten regelen. En die ze met hun eigen gewicht rechtop moeten houden.

Vandaag hadden we iets minder wind, ‘hooguit’ een dikke 4 Beaufort. Maar deze keer was het daarbij 4 graden met een watertemperatuur van 6 graden. De gevoelstemperatuur? K-K-K-K-Koud!!!

Geen van de kids heb ik echter horen klagen toen we het water op gingen. Wel een paar ouders, maar ja. Die hadden dan ook niet genoeg warme kleren aan…
Eenmaal op het water bleek het toch nog kouder dan we dachten. Maar toch: alle kids hebben lekker gevaren. Wie het te koud kreeg mocht alvast naar de haven om de warme chocomel. Toen ik uiteindelijk nog twee stoere dametjes overhad zijn we gaan lunchen.

En daarna…
Stonden ze alweer klaar om weer te gaan varen!
Stoer toch?
Het was nog wat harder gaan waaien dan ’s morgens, maar dat vonden ze geen punt. En de regen die er inmiddels bij was gekomen ook niet. Een voer me zelfs zingend voorbij, de rest lachend.
Helaas sloegen er een paar om, en met zulk koud water betekent dat ondanks goede kleding een enkeltje warme douche voor deze groep.

Ook nu weer bleven de twee stoere dametjes over voor nog een laatste rondje. Inclusief zwempartij voor allebei…

Of ze het leuk vonden?
Een volmondig ja van allemaal! En ja hoor, in februari komen ze weer!

Bikkels!!!

Thuisgekomen maakte ik het vakantiesouvenir af dat ik van mams kreeg:

IMG_6259.JPG
Met Karel voeren we deze zomer zelf ook langs dit kunstwerk. Het heet ‘Le Vent souffle où il veut’ en is van Daniël Buren.
Een draak van een puzzel, maar wel leuk om te doen! Nogmaals dank je wel mams.