Wol op batterijen ?!

Afgelopen donderdag gebeurde er op twitter dit:

Heel onbeleefd van mij om zo hard te roepen. Ik was dan ook verrast door de lieve reactie van Manda Heddema dat ze, omdat ik de eerste was die reageerde, een cadeautje voor me ging inpakken. Wauw!

Zaterdag haalde ik het op.

Alleen al het cadeaupapier van Gonnie  maakte het helemaal leuk. Wie nog nooit een boekje van Gonnie las: gauw doen!

Vanmorgen mocht ik het éindelijk uitpakken.

  

Ooooo! Wol!

    Op batterijen, dus deze wol gaat noooooooit op 😉

Het lampje flikkert gezellig en omdat de wol van was is is het helemaal een kaarsje. Heel leuk! Dank je wel Manda!

(De Koperen Tuin heeft nog meer leuks van Kikkerland)

Advertenties

Nou ja! (Of: Hoe Groentekat en Meneer K:)dootje samen een muis vingen)

Zoals zovelen hebben wij een kat. En zoals zovelen vinden wij onze kat bijzonder. Wij menen daar wel redenen toe te hebben. Ik verwijs hiervoor naar de bijnaam van onze harige huisgenoot: Groentekat*.

IMG_7106_3

Bijna 12 is ze nu. En zo gedraagt ze zich absoluut niet. Ze speelt nog steeds graag met (gehaakte) muizen, het liefst roze of paars. En nee, dat heb ik niet beïnvloed. Knikkers zijn ook leuk. Verder is het elke dag weer een verrassing achter welke stoel- of tafelpoot of trapleuning ze zich verdekt opstelt om je te vangen als je voorbij loopt.

Verder bemoeit ze zich het liefst nergens mee, zoals elke kat. Ze ligt alleen graag overal bovenop.

IMG_7045_2

Het maakt haar niet uit wat je doet, een toetsenbord, krant, boek, dossier, lap stof, haakwerk, tablet, het ligt allemaal prima. Het liefst wel zo dat ze met de pootjes over de arm kan liggen.

IMG_7095_2

Ze heeft zelf een mandje uitgezocht waar ze graag in ligt. Toen ze dat koos was ze nog wat kleiner, maar het past nu precies.

Afijn, het is een leuk beest.

Ze is alleen niet de slimste kat van het oostelijk halfrond. Maar goed, dat is meestal komisch en vaak ook best handig. Zo is ze bijvoorbeeld niet zo goed in jagen. Tijdens het besluipen van de vogels in de tuin kwettert ze zelf zo hard dat er vrijwel geen vogel dom genoeg is om zich door haar te laten vangen. Tot nu toe ving ze twee keer een (jong) vogeltje. In twaalf jaar niet echt een topprestatie, toch? Muizen ving ze ook niet. Tot afgelopen zondag dan.

Toen Meneer K:)dootje op het punt stond om weg te gaan en daarom Groentekat naar binnen wilde halen (ze durft alleen buiten als de deur open blijft) kwam ze hem ineens voorbij razen. Ze bleek een muis in haar bek te hebben. Die leefde nog en ze liet hem los in de keuken. De muis verdween daar, Groentekat was immers nog in de buurt, onder de koelkast. Dat leek Meneer niet zo’n goede woonplaats. Hij haalde de koelkast van zijn plek en vond de muis in een hoekje. De muis was echter sneller dan Meneer en ging er opnieuw vandoor. Naar de bijkeuken deze keer.

Meneer zag de muis onder de vriezer verdwijnen. Gelukkig kan die ook van zijn plaats. De muis had zich echter zodanig onder de vriezer verschanst dat hij steeds buiten bereik van Meneer bleef. Meneer is echter niet voor een gat te vangen en pakte uiteindelijk de vriezer op en zette hem buiten. De muis achtte dat het signaal om weer de tuin in te verdwijnen. Meneer kon nog net voorkomen dat Groentekat er weer achteraan ging.

Uiteindelijk kwam Meneer K:)dootje met enige vertraging op zijn bestemming aan, zoals je zult begrijpen.

*Deze bijnaam is niet voor niks. Eigenlijk heet ze Juul. Meestal noemen we haar ook zo. Ze is echter dol op groente. Ja, echt! We hebben dat ontdekt toen we een keer ’s avonds thuis kwamen en een klein stukje komkommer op de keukenvloer vonden. De halve komkommer die toen we weggingen nog op het aanrecht lag was verdwenen. Juul was de enige die thuis was geweest. Hmmm…..
Vervolgens zijn we het gaan proberen: een stukje komkommer? Heerlijk, ze at onze vingers er bijna bij op. Tja, en toen wilden we weten wat ze nog meer lustte. Dat blijkt vrijwel alle groente te zijn. Behalve spinazie, dat eet ze niet. En tomaten wil ze alleen gekookt of met dressing.
Naar een stukje kipfilet of biefstuk kijkt ze niet om.
Gewone kaas? Mwah, alleen het plastic korstje eet ze op (dat dan weer wel…). Franse kaas is niet veilig (denk hier een plaatje van mij terwijl ik Groentekat die een stuk brie in haar bek heeft tot op de zolder achtervolg).
O ja, (post)elastieken vreet ze ook op. En die komen er ook weer uit…

Plastic rotzooi

Gisteren deed onze rotaryclub samen met RC Schouwen-Duiveland mee met NL Doet. We gingen plastic afval opruimen op Neeltje Jans. 

Neeltje Jans is het werkeiland dat is aangelegd voor de bouw van de stormvloedkering in de Oosterschelde.  Het is nu grotendeels natuurgebied en ook een belangrijk broedgebied voor allerlei vogels. 

Het eiland heeft allerlei inhammen, vroegere havens. Vanwege het getij en de wind verzamelt zich op het eiland, in alle inhammen, veel afval. Met name plastic. Dat verteert tot uiteindelijk heel kleine stukjes die vogels en vissen opeten en die ook in de plastic soep terecht komen. Touwen, meestal ook van kunststof, rafelen uiteen tot dunne, stugge draadjes waar dieren in verstrikt kunnen raken. Dit soort rotzooi moet niet in de natuur blijven slingeren. 

Ik vond het dus een heel mooie actie en heb me aangemeld om te helpen opruimen. Wat een troep kwamen we tegen! Heel veel plastic flessen en een eindeloze hoeveelheid touw. En natuurlijk alle mogelijke plastic dingen, zoals slippers, sandalen, aanstekers, emmers, doppen, zakken, wikkels en noem maar op. 

Uiteindelijk hebben we in een paar uur tijd drie volle aanhangwagens troep geraapt. 

   Na een kwartier was er dit. 

   Na een uur dit (twee karren vol, de kruiwagen brachten we zelf mee).

   ’s Middags ontwarde ik draadjes (nou ja, touw) uit de keien. Zakken vol. 

   De laatste oogst van de dag. 

   Nog een volle kar.

   Jan Paul kwam op de fiets langs (38 km enkele reis!) om ons op de foto te zetten: de middagploeg. 

De beloning ’s avonds: een gezellige en smakelijke maaltijd.  

   

Speldenkussen

Een aantal weken geleden kreeg ik van een vriendin van mijn moeder een speldenkussen. Het was onderdeel van een erfenis van weer een andere vriendin. 

 

Vroeger was het waarschijnlijk een heel chic kussen, met kant bovenop en een kanten roosje op de rand. Het was ook heel keurig afgewerkt. 

Nu zag het er echter een beetje smoezelig uit. Verkleurd. Niet alleen door ouderdom, maar aan de sporen te zien was het ook eens nat geworden en had daardoor de vulling van zaagsel vlekken in de bekleding gemaakt. 

Desondanks was het wel een geweldig speldenkussen. Groot en lekker stevig. Ik wilde het kussen graag gebruiken maar was bang dat het nog veel smeriger zou worden als ik het zou proberen schoon te maken. Of zelfs stuk zou gaan. 

De oplossing was uiteindelijk vrij eenvoudig: ik haakte er een hoesje omheen. 



(Gebruikt garen: Paris Drops, haaknaald 5, alleen vasten)

Hooked

Oooooo!

Wat een heerlijke dag was het vandaag. 

Voor het eerst dit jaar stapte ik weer in de Flash (een Splash met een groter zeil). Heerlijk windje, geweldige temperatuur en goed gezelschap. Met z’n drieën hebben we lekker een hele dag kunnen varen. Met meer mensen trainen is altijd leuker dan alleen. 

Tussen het zeilen door moesten we af en toe even slachtoffer spelen of een opdrachtje doen voor de deelnemers aan de rescue-cursus. Die hadden ook geen slechte dag om rond te varen in rubberboten. 

Kleinigheidje: ik kneusde het topje van mijn linker ringvinger. Geen idéé hoe ik dat gedaan heb. Maar daarom doet het niet minder pijn. 

 

Van het varen zelf helaas geen foto’s. Dat is niet zo goed combineerbaar, een fototoestel met een boot die in elk geval niet droog blijft en zelfs wel eens op zijn kop ligt. (Vandaag maar 1 keer. Ik deed iets doms.)

Hooked? Zo heet mijn boot. Als de naam erop staat leg ik het een keer uit. Goed?