Boevenkoning

IMG_9588

Gisteravond gingen we naar een toneelvoorstelling.

Toneelvereniging Heer Hendrik speelde ‘De dochter van de Boevenkoning’.

Het stuk is een sprookje voor volwassenen.
Heer Hendrik omschrijft het stuk zelf als volgt:
‘Spetterende komedie over goed en kwaad.
Bedriegers, kidnappers, dieven, omkopers, afpersers, chanteurs, ofwel: een stelletje geteisem van de bovenste plank komen bij elkaar in de spetterde, zwarte komedie ‘De dochter van de boevenkoning’, geschreven door Ad de Bont.
Al deze criminelen bevolken het koninkrijk van de boevenkoning. De personages zijn slechter dan slecht en ze generen zich daar absoluut niet voor. Integendeel! Alleen Doekje, een kind nog, dochter van de boevenkoning en zijn valse echtgenote, heeft een geweten en een goed hart. Een gouden hart, zeggen ze. Dat kan haar nog lelijk opbreken. Ondertussen dringt de vraag zich op of Doekje in staat is het koninkrijk van het kwaad te redden. Of blijft het volk onwetend en dom en maakt het wederom de verkeerde keuze?
Het verhaal wordt in de vorm van een sprookje voor volwassenen gespeeld. Het stuk inspireert tot een vette knipoog naar de vaak bizarre werkelijkheid, die meestal nog veel erger is dan op de speelvloer. Humor voert de boventoon in dit verhaal dat misschien de toeschouwers ook prikkelt een eigen oordeel te vormen over ‘goed’ en ‘kwaad’.’

De voorstelling wordt niet gespeeld op het toneel, maar op de vloer van de zaal. Als publiek zit je er daardoor bijna middenin, een leuke vondst.
De hoeveelheid slechtheid die wordt samengebracht in het koningspaar is surreëel, maar dat kan natuurlijk in een sprookje. Wat er zich allemaal afspeelt is wel wat er verspreid over de maatschappij in sterkere of minder sterke mate ook daadwerkelijk gebeurt. Afpersing, mensenhandel, berovingen, diefstal, moord: het staat vrijwel dagelijks in de krant.

Heer Hendrik speelt het stuk met overtuiging. Je moet bij sommige spelers echt af en toe tegen jezelf zeggen dat het een rol is die ze spelen, niet hun eigen karakter. Of misschien komt er stiekem toch een stukje van hun eigen aard boven? 😉

Doordat er gewerkt wordt met drie vertelsters blijf je je bewust van het feit dat het een sprookje is. De vertelsters voegen ook zaken toe aan het verhaal, achtergrondinformatie bijvoorbeeld, of ze vertellen wat er tussen twee scènes gebeurt. Daardoor kan met een kleine groep spelers een compleet verhaal worden neergezet en is de tijdspanne die bestreken wordt in de anderhalf uur die de voorstelling duurt ook vrij groot. Die anderhalf uur is overigens zo voorbij!

Wij vonden het een geslaagde avond!
Voor mensen die ook nog willen gaan kijken: er is een extra voorstelling op zondag 7 februari om 14.30 uur, misschien zijn daarvoor nog kaartjes.

IMG_9589

Van ons in elk geval de complimenten aan Heer Hendrik!

Advertenties

Vulpen

Ik schrijf graag.
Het gevoel van een pen die over het papier glijdt, letters maakt. Heerlijk vind ik dat. Dat moet wel een beetje gemakkelijk gaan natuurlijk, de pen moet wel echt over het papier glijden. Naar mijn mening gaat dat met geen enkele pen beter dan met een vulpen. Echt.

IMG_9567

Inmiddels heb ik een behoorlijke collectie verzameld en ik schrijf vrijwel met niets anders meer. In mijn tas zit ook altijd wel minstens een vulpen. En in bijna alle pennen zit een andere kleur inkt. Er zijn namelijk zulke mooie kleuren dat het zonde zou zijn alleen maar met blauw of zwart te schrijven, toch? Mijn ‘standaardkleur’ is aquablauw.

IMG_9582.JPG

Hardstikke leuk om te bepalen welke kleur inkt er in een pen mag als hij leeg is. Sommige pennen hebben overigens altijd dezelfde kleur inkt. Dat zijn onlosmakelijke setjes geworden.

Ik heb vulpennen van allerlei verschillende merken en heb geen voorkeur voor een bepaald merk. Ook heb ik verschillende penbreedtes. De fijne punt van het ene merk is net zo breed als de medium punt van het andere merk. En ook binnen een merk hebben verschillende modellen soms verschillende maatvoeringen. Voordat ik een pen koop wil ik hem dus altijd even proberen. Als hij heel mooi is maar niet lekker schrijft wordt het niks.

Meestal vind ik mijn nieuwste aanwinst op dat moment mijn meest fijne pen, al kan het natuurlijk ook zo zijn dat het gewoon altijd het leukst is om met iets nieuws te spelen 😉
Wel heb ik inmiddels een aantal favorieten.

Het voelt overigens wel een beetje als verraad tegenover de andere pennen om deze als favoriet te bestempelen. Dat is zeker een beetje gek? 😉

Ik heb niet altijd met vulpen geschreven. Ergens aan het einde van de basisschool kreeg ik mijn eerste vulpen. Op de middelbare school schreef ik af en toe met vulpen, af en toe niet. Pas tijdens mijn studie ging ik steeds meer met vulpen schrijven en heb ik ook een paar pennen daadwerkelijk versleten.
Zoals gezegd schrijf ik nu bijna niet meer met iets anders.

Of vulpennen duur zijn?
Soms. Natuurlijk zijn er hele dure modellen (die soms helemaal niet lekker schrijven of niet lekker in de hand liggen!), maar enkele pennen die ik graag gebruik zijn helemaal niet zo duur. En ze schrijven heerlijk! Deze bijvoorbeeld:
IMG_9580

De Lamy Safari is er in heel veel verschillende kleuren en in verschillende puntbreedtes. Ik vind het een fijne pen en heb er vrijwel altijd een van in mijn tas.

Inmiddels zijn pennenwinkels ongeveer net zo gevaarlijk geworden als boekwinkels. Gelukkig zijn er wel wat minder pennenwinkels…

Loet moet

Gisteren mocht ik mee!
Naar het theater!
Maar eerst gingen we limonade drinken en taart eten.

Ik mocht mee met mijn neef (4) en nicht (2). En mama, die mocht ook mee.
We gingen naar Loet moet. Dat is een heel leuke theatervoorstelling over een meisje, Loet, die vanalles moet. Van haar moeder, van de juf, zelfs van haar vader. Terwijl die helemaal in Amerika woont.

IMG_9554

Loet wil dat niet meer en besluit ‘voor áltijd’ op haar kamer te blijven. Daar kan ze tenminste lekker spelen. En dansen. En zingen.

De kinderen mogen ook mee doen, bijvoorbeeld doordat ze allemaal onder hun stoel moeten gaan zitten als Loet denkt dat haar moeder eraan komt. Geweldig!

D. en N. vonden het geweldig. Het was alleen wel zielig voor Ome Jejoen dat hij moest werken en niet mee taart mocht eten. Dus dat moet dan nog een keer opnieuw. Gelukkig is me verzekerd dat ik dan ook weer mee mag. Joepie!

 

Oranjezon

Gisteren ging ik wandelen met Lies. Want maandag was het mooi weer.
Huh? Nou ja, afijn, het was mooi weer, we hadden vrij en we gingen wandelen. Met de auto.
O nee, we gingen met de auto naar Oranjezon en gingen daar wandelen.

Oranjezon is een natuurgebied bij Oostkapelle. Het is in beheer bij Het Zeeuwse Landschap. En het is daar Mooi!

Er was bos, strand, naaldbos, moeras, een uitkijktoren, véél water, zee, een noodbruggetje en er waren duinen. En er was ook iemand met hartjesschoenen. We liepen ruim vijf kilometer en ik maakte -uiteraard- veel meer foto’s dan ik van plan was. Ik laat ze dan ook niet allemaal zien, ga maar lekker zelf kijken!

Het was heerlijk! En ondanks dat we vanwege de hoge waterstand de hele weg achteruit hebben gelopen zijn we niet verdwaald. Nou ja, we liepen de route achterstevoren. Maar dat klinkt veel saaier…
We zagen trouwens géén hertjes. Jammer.

KNRM

Vorig jaar oktober organiseerde onze club een Valkenrace. De opbrengst daarvan, 2600 euro, hebben we gedoneerd aan de KNRM. Gisteravond gingen we op bezoek op het station Veere.

IMG_9497.JPG

Ons deel van de groep kreeg eerst een presentatie over de KNRM en het werk dat ze doen. Schipper Kees den Hollander vertelde onder andere dat de KNRM een organisatie is die haar werk zonder (financiële) steun van de overheid doet. Het werk dat gedaan wordt zou wel als overheidstaak gezien kunnen worden. De KNRM hecht echter aan haar onafhankelijkheid en is er trots op met behulp van donateurs te kunnen blijven redden.

Het grootste deel van het werk wordt gedaan door vrijwilligers, zo’n 1300 in totaal. Er zijn slechts een 40-tal mensen in dienst van de organisatie, naast 10 beroepsschippers op de grootste reddingsboten. De 12 miljoen euro per jaar die nodig is om de organisatie in bedrijf te houden (en het materiaal up to date) wordt bijeengebracht door donateurs, schenkingen, giften en acties zoals de onze.

Na de presentatie mochten we meevaren met de boot van het station, de Oranje. Een reddingboot uit de Nikolaas-klasse. Hoewel deze boot 9 meter lang is is het een van de kleinste boten waarmee de KNRM vaart. Net als de andere boten uitgerust met een waterjet, zodat er geen schroef onder water ronddraait en de boot ontzettend wendbaar is. En net als de andere boten voorzien van een zodanige motor dat een topsnelheid van 35 knopen (ca. 70 km per uur) gehaald kan worden. Voor de niet-vaarders: dat is Hard!

Schippers Leon Boeije en Gerard Wolse lieten ons ervaren hoe snel dat is. Al haalt de boot met 14 mensen aan boord niet de topsnelheid, hard gaat het. En zeker in het donker is dat mooi varen.

IMG_9499

Nee, zelf varen zat er niet in. Even achter het stuur in het boothuis wel 😉

ALS

ALS.
Amyotrofische Laterale Sclerose.

De laatste jaren is er de nodige aandacht gegeven aan deze dodelijke ziekte. Wereldwijd zijn er zo’n 400.000 patiënten. In Nederland zo’n 1.500. Elk jaar komen er 500 patiënten in ons land bij. En elk jaar overlijden er ook 500.
Dat zijn, zeker in vergelijking met andere aandoeningen, niet zo heel veel mensen. De impact van de ziekte voor degenen die het krijgen, en hun omgeving, is daardoor echter niet minder.

ALS is een ziekte waarbij de doorgifte van signalen van de hersenen naar de spieren geblokkeerd raakt. De zenuwen doen hun werk dus niet meer goed. Hierdoor verdwijnen de spieren. Alle spieren, behalve de hartspier, raken aangetast. Meestal overlijden ALS-patiënten doordat de ademhalingsspieren uitvallen.
Hoe het komt dat de zenuwen de signalen niet langer doorgeven is niet bekend. Wel is inmiddels bekend dat de ziekte in sommige gevallen erfelijk is. (Voor een animatie met veel informatie: Stichting ALS. Zie ook de website: www.als.nl)

De gemiddelde levensverwachting van patiënten met ALS is drie tot vijf jaar. Dat wil zeggen: na de eerste symptomen. Dus niet na het stellen van de diagnose. Dat moment kan best ver uit elkaar liggen, de klachten zijn in eerste instantie soms vaag en worden niet herkend als symptomen van ALS. Of worden überhaupt niet ervaren als klachten maar als zaken die bij het ouder worden horen. De werkelijkheid is dan helaas een heel andere.

Vorig najaar kwamen wij hardhandig in aanraking met deze werkelijkheid. Al enige tijd had mijn vader problemen met zijn rechterarm. In eerste instantie werd dit door de neuroloog bestempeld als een amyotrofische schouderneuralgie. Dat is een (weet ik helaas uit ervaring) heel vervelende aandoening waarbij je schouderzenuw aangetast raakt en daardoor je arm niet meer goed wordt aangestuurd. Dat leidt tot krachtverlies. Uiteindelijk komt dat echter weer goed: je lichaam herstelt de schouderzenuw en ook de spieren herstellen zich.

Bij mijn vader trad echter geen verbetering op. De klachten bleven verergeren en gedurende de zomer leken ook andere spieren aangetast te worden.
Uiteindelijk heeft onderzoek bij het ALS-centrum in Utrecht op 30 november 2015 de diagnose ALS opgeleverd. Geen verrassing (meer), wel een hard gelag.

Terugkijkend zijn de klachten zo’n drie jaar geleden al begonnen. Maar zoals mijn vader zelf zegt: ‘ik was nog nooit zo oud geweest’, dus in eerste instantie leken de klachten niet vreemd. Als je wat ouder wordt horen sommige dingen er nu eenmaal bij. Sommige dingen echter niet.

Inmiddels is mijn vader al behoorlijk gehandicapt. Hoe snel het verdere verloop van de ziekte in zijn geval zal zijn is niet bekend, dat is voor iedere patiënt anders.
Voor ons betekent het dat we helpen waar we kunnen. Mijn moeder draagt het leeuwendeel van de mantelzorg, maar waar mogelijk springen wij uiteraard bij.
En zo raken we met zijn allen ineens verzeild in een wereld waarvan we voorheen het bestaan slechts zijdelings kenden: de zorg.

Natuurlijk is het niet leuk. En natuurlijk zouden we dit liever niet meemaken.
Maar het is zoals het is en we maken er het beste van. Veranderen kunnen we het immers toch niet, dus genieten we van wat we (nog) hebben. En heel soms kruipen we even onder tafel en doen we even niet meer mee. Eventjes.

Post

Ongeveer een jaar geleden begon ik mijn postproject.

Ik nam me voor elke week een brief te schrijven, een heel jaar lang. Dat is me niet gelukt. Ik schreef behoorlijk wat brieven (en uitgebreide kaartjes, die telde ik ook mee), maar niet elke week. Ik heb niet eens precies de score bijgehouden. Mijn excuses aan de cijferfetisjisten onder jullie…

Sommige ontvangers van mijn schrijfsels schreven, soms zelfs met regelmaat, terug. Sommige niet.
Allemaal goed.

Zelf vind ik het nog steeds heerlijk om brieven te schrijven. En om post te krijgen. Ik ga dus gewoon door met mijn project.
Mijn streven? Meer brieven schrijven dan vorig jaar (lekker makkelijk K:)dootje, als je niet weet hoeveel je er geschreven hebt!) en nog meer mensen laten zien hoe leuk het is om brieven te krijgen en ook zelf te schrijven.

Waar ik zoal over schrijf? Boeken die ik lees, dingen die ik meemaak, gedachten die in mijn hoofd ronddwarrelen, noem maar op. Het hoeft allemaal niet ingewikkeld te zijn. Zoals ik al eerder schreef gaat het om de aandacht die je aan de ontvanger schenkt door de tijd te nemen om een brief te schrijven. Dat het schrijven en passant voor jezelf ook leuk is is natuurlijk mooi meegenomen!

Wie het leuk vindt om een brief te krijgen mag zijn adres mailen naar k_dootje@me.com!