Knikkeruil

Ik vond weer zó’n leuk boekje!

 Knikkeruil, van Maranke Rinck en Martijn van der Linden. 
Geweldige tekeningen en een heerlijk verhaaltje.  

De knikkers beleven spannende avonturen 😉…  Maar het loopt goed af! 

Ik word zo blij van dit soort boeken! 

En: helemaal leuk: je krijgt er nu een zakje knikkers bij als je het boek koopt. 

Vond Groentekat ook leuk… 

Advertenties

Indrukwekkend

Al ongeveer een half jaar hebben we op onze Rotaryclub een tafelgast: een Syrische jongeman (33 jaar) die onze bijeenkomsten bezoekt in het kader van zijn integratie in Nederland.
Een paar weken geleden vertelde hij dat hij en zijn vrouw zijn geslaagd voor hun inburgeringsexamen. Ze kunnen dus nu gaan werken. Eindelijk, zo verzuchtte hij. Hij wil heel graag zijn eigen geld verdienen.

Afgelopen maandag vertelde hij waarom en hoe hij gevlucht is uit Aleppo.

Het begon met demonstraties voor vrijheid. De regering liet op de demonstranten schieten.
Daarna werd er gedemonstreerd tegen de regering. De regering stuurde tanks om op de demonstranten te schieten.
Hoewel hij het gedachtegoed van de demonstranten ondersteunde, nam hij niet deel aan de demonstraties. Hij is tegen geweld.

Hij opende een internetcafé. Op een kwade dag reed een legervrachtwagen tot voor zijn zaak. De militairen vernielden zijn computers en zetten hem en de aanwezige klanten geblinddoekt in de vrachtwagen. Waarheen ze werden gebracht weet hij niet. Wel dat het vier verdiepingen onder de grond was. Opgesloten met elf mannen in een ruimte van een paar vierkante meter, waarbij er steeds een aantal een paar uur konden liggen, mits de rest bleef staan.

Een maand lang werd hij gevangen gehouden. Elke dag werd hij ondervraagd. En gemarteld. Omdat hij niet wilde (en kon) zeggen wat zijn klanten in het internetcafé op de computers deden.
Na zijn vrijlating lag hij vijftien dagen in het ziekenhuis. Lichamelijk en geestelijk gebroken. Steeds over zijn schouder kijkend omdat hij bang was door de regering gevolgd te worden.
Heropening van zijn zaak was haast onmogelijk, de klanten waren bang en bleven weg.

Elke dag moest hij, om van huis naar zijn winkel te komen, een straat oversteken die werd gecontroleerd door een scherpschutter van IS. Als je tijdens het oversteken iets deed wat hem niet beviel, schoot hij. Bij iemand die een sigaret vasthield tijdens het oversteken schoot hij de vingers eraf. Een paar dagen later kwam zijn boodschap: ‘dit was een waarschuwing. Roken is verboden, volgende keer schiet ik in zijn hoofd.’

Onze tafelgast wilde weg. Vertrek naar buurlanden bleek echter niet mogelijk omdat geen visa werden verstrekt.
Uiteindelijk heeft hij zijn tocht naar Europa kunnen regelen. Via de veelgehoorde kanalen: veel geld betalen voor een overtocht met een bootje wat niet berekend was op 53 mensen, bijvoorbeeld. Aan het einde van zijn reis kwam hij in Nederland aan.

Waarom Nederland? Omdat ons land hem de mogelijkheid bood zijn vrouw op korte termijn ook te laten overkomen. Geen twee jaar wachten, zoals in omringende landen, maar een half jaar. Uiteindelijk werden het acht maanden.

Het liefst zou hij zien dat de situatie in zijn land verbeterde. Dat hij terugkan om te helpen met de wederopbouw.
Voor nu is zijn, zoals hij het omschreef, ‘kleine wens’ dat hij een toekomst met zijn gezin kan opbouwen. Dat zijn vrouw en hij werk vinden en hun eigen geld kunnen verdienen en hun kindjes gezond kunnen opgroeien.

We waren er allemaal stil van.

Wat een geluk hebben wij hier toch.

 

Groentekat’s dierendag

Hoewel op leeftijd, speelt Groentekat nog graag. Met een boekenlegger onderdoor de deur, of met speelmuizen en andere beestjes. Onze woonkamer (gang, trap, overloop, keuken…) ligt regelmatig bezaaid met beestjes. Dat geeft niet, behalve als het licht uit is. Weleens in het donker, dus onverwacht, op iets zachts gaan staan?

Hoe dan ook, Groentekat wordt blij van muizen in de meest onnatuurlijke kleuren, met een rammeltje erin. Omdat het vandaag dierendag is (vooruit, en omdat de oude te smerig waren) kreeg ze een nieuwe muis. Een rode. 

Ze was er blij mee. Denk ik. ​

Binnen een halve minuut was de muis getuned: 

Staartloos… 

Achter Groentekat ligt trouwens een van de andere beestjes: een kangoeroe. Er moet ook nog ergens een draak liggen. En een varken. Gelukkig kunnen die in de was…

Thumbs up!

Dinsdagochtend 26 juni werd ik wakker als nieuwe voorzitter en met een zere duim. Over het verband tussen de twee bestaat nu nog steeds onduidelijkheid. 

Het worden van voorzitter had wat voeten in de aarde, of liever: op kleuren. En ook voeten van de vloer, trouwens. Twister en sumo-worstelen. Tja…

Hoe dan ook: een zere duim dus. Na twee weken had ik daar wel genoeg van, dus ging ik naar de huisarts. Die verwees me naar de fysiotherapeut met de conclusie ‘waarschijnlijk peesletsel of letsel aan een bandje in je gewricht’. 

Van de fysiotherapeut kreeg ik, na een onderzoekje waarbij haar wenkbrauwen steeds vragender gingen staan, een brace. Want wát er nou precies zeer deed was niet duidelijk. Alle bewegingen, op een of twee na, waren geen probleem. Thumbs up, dus.

Nou ja, helemaal goed was het natuurlijk niet. Na een week moest ik terug naar haar collega. De pijn was inmiddels geconcentreerd op één plek. 

De nieuwe fysiotherapeut constateerde dat mijn handen hypermobiel zijn. Voor de rest ben ik nog stijver dan een hark, dus best bijzonder. Hij dacht dat het probleem voornamelijk in het kapsel zat en omdat dat slecht doorbloed is, richtte hij de behandeling op het stimuleren van die doorbloeding. Behalve met massage deed hij dat met een ster. 

En de keer daarna met een soort elektrocutie. 

Nou ja, elektrische pulsen. 

Helaas hielp het niet. Hij vertelde me ‘ik kan niks meer voor je betekenen.’ Ik vond dat geen geruststellende mededeling. Daarop verwees hij met terug naar de huisarts, voor ontstekingsremmers. Wellicht zouden die het probleem op kunnen lossen. Want de andere zaken zouden inmiddels toch al wel effect gehad moeten hebben. 

Het was intussen nog minder dan twee weken voor het begin van de vakantie. De huisarts, een fanatieke zeiler notabene!, vroeg zich af of het wel een goed idee was dat ik met de boot op vakantie zou gaan. Wát?!

Afijn, ik kreeg diclofenac voor tien dagen en hij zou me een week later bellen voor overleg. Conclusie van dat overleg: geen verandering. Na de vakantie verder en neem voor de zekerheid nog een setje diclofenac mee. 


Na drie weken vakantie had de brace (nou ja, twee eigenlijk) in elk geval een interessant patroon gemaakt. Verder was de situatie niet verslechterd. Wat me een doorverwijzing naar het hand- en polscentrum opleverde. 

De voorlopige conclusie daar, tijdens mijn bezoek vandaag: het lijkt op letsel aan een van de bandjes aan de buitenkant van het middelste gewricht van je duim (het radiair collateraal ligament van MCP 1, voor de medici). En in combinatie met de laxiteit (dat hypermobiele. Je leert een hoop in zo’n uurtje) is dat ‘niet fijn’, aldus de behandelend mevrouw. 

Een definitieve diagnose kon ze niet stellen. Dat kan de plastisch chirurg (😳) over twee weken hopelijk wel. 

Wat de behandeling en de prognose gaan zijn is evenmin bekend. Spalk? Operatie? 

Voorlopig heb ik weer een andere spalk. Want de vorige voldeed onvoldoende. Handig, te beweeglijke duimen. Hopelijk zit hij nu wel voldoende klem. 

Hoe dan ook: ik weet inmiddels dat je, ook als je rechts bent, vrijwel overal je linkerduim bij gebruikt. En dat is dus on-handig. 

Wordt, hopelijk, vervolgd. Tot die tijd: Het gaat héél goed!

Thumbs up!

Spontaan idee

Terwijl ik me achter mijn bureau door een dossier ploegde bedacht ik dat de kabeljauw nog uit de vriezer moest. Voordeel van kantoor aan huis: ik liep naar de keuken en haalde de kabeljauw uit de vriezer. 

Terug achter mijn bureau ploegde ik verder. Ineens kwam het idee in me op dat we ook best bij Frascati in Willemstad zouden kunnen gaan eten. En dat Lies en Yep misschien wel mee wilden. 

Toen Meneer K:)dootje thuis was opperde ik mijn idee. Als reactie zette hij de oven weer uit en zocht zijn autosleutel. 

Enkele telefoontjes later (meer dan een half uur rijden zonder te weten of je terecht kunt is onhandig. En Lies en Yep doen (nog steeds) niet aan telepathie) waren we op weg. 

Het resultaat? 

En een heel fijne, gezellige avond. 

Joepie. 

Buiten

Door allerlei dingen was er veel ‘binnen’ in mijn hoofd. Ik was even vergeten hoe goed naar buiten gaan ook alweer helpt 😉

Gisteren ging ik wandelen en verbaasde me erover dat achter deze dijk, nu tegen de stad aan, de zee klotste. 

Oude Zeedijk, Goes

Bovenop plukte ik wat bramen, dat is altijd goed 🙂 

Vanmorgen liep ik weer ruim een uur. Heerlijk. 

Lunch op de Datsja

Lies en Yep hebben sinds een paar weken een Datsja. Met een hoofdletter. 

Er is nog heel wat werk te verzetten en het driejarenplan is inmiddels in de maak. 

Dat betekent echter niet dat je er niet nu al heerlijk kunt zitten. Om te lunchen bijvoorbeeld. 

Dat deden Lies en ik vandaag dan ook. 

Een heerlijke salade die Lies van thuis had meegenomen met een versgeplukt toetje. Zonwarme aardbeien…. O….
Wat een leven.

Een kleine vakantie tussen het tuinieren (Lies) en klussen, huishouden en werken (ik) door.